De kosten voor gegevensoverdracht zorgen voor onverwachte stijgingen van de cloudrekeningen, omdat de meeste organisaties zich richten op de kosten voor rekenkracht en opslag, terwijl ze de kosten over het hoofd zien die telkens in rekening worden gebracht wanneer gegevens tussen diensten, regio\u2019s of helemaal uit de cloud worden verplaatst. Deze kosten stapelen zich onopgemerkt op de achtergrond op en verschijnen vaak als een gefragmenteerde post die moeilijk te herleiden is tot een specifieke workload of een specifiek team. In de onderstaande paragrafen wordt precies uitgelegd waar deze kosten vandaan komen, waarom ze IT-financi\u00eble teams verrassen en wat u kunt doen om ze onder controle te krijgen.<\/p>\n
Cloudproviders brengen kosten in rekening voor gegevensoverdracht in vier belangrijke scenario\u2019s: gegevens die vanuit de cloud naar het openbare internet worden verzonden (egress), gegevens die tussen cloudregio\u2019s worden verplaatst, gegevens die tussen beschikbaarheidszones binnen dezelfde regio worden verplaatst, en gegevens die tussen verschillende diensten of accounts stromen. Inkomende gegevens (ingress) zijn bijna altijd gratis, wat de misleidende indruk wekt dat gegevensoverdracht over het algemeen goedkoop is.<\/p>\n
De duurste categorie is internet-egress, waarbij gegevens het netwerk van de cloudprovider volledig verlaten. Dit is het geval wanneer uw applicaties content aan eindgebruikers aanbieden, gegevens naar on-premises systemen verzenden of naar platforms van derden exporteren. Overdracht tussen regio\u2019s is de op \u00e9\u00e9n na duurste categorie en vindt plaats wanneer een workload in de ene geografische regio communiceert met een resource in een andere. Zelfs binnen \u00e9\u00e9n regio worden voor het verplaatsen van gegevens tussen beschikbaarheidszones kosten per gigabyte in rekening gebracht, die in gedistribueerde architecturen snel oplopen.<\/p>\n
Gegevensoverdracht tussen clouddiensten binnen dezelfde regio is soms gratis, maar niet altijd. Bij bepaalde combinaties van diensten, zoals verkeer dat van een compute-instance naar een beheerde database stroomt of van een opslagbucket naar een oorsprong van een content delivery network, kunnen nog steeds kosten in rekening worden gebracht, afhankelijk van de provider en de configuratie. Zonder een gedetailleerde analyse van de factuur worden deze kosten samengevoegd tot \u00e9\u00e9n post, waardoor de werkelijke bron onduidelijk blijft.<\/p>\n
De kosten voor uitgaand dataverkeer in de cloud overvallen organisaties vooral omdat ze op verbruik zijn gebaseerd en meegroeien met het gebruik op een manier die moeilijk te voorspellen is op het moment dat architecturale beslissingen worden genomen. In tegenstelling tot een vast maandelijks abonnement stijgen de uitgaande kosten evenredig met het dataverkeer, en die stijging kan plotseling optreden wanneer een product wordt gelanceerd, een datapijplijn wordt opgeschaald of een back-uptaak vaker wordt uitgevoerd dan verwacht.<\/p>\n
Een tweede reden is dat uitgaande kosten op cloudfacturen vaak verborgen zitten onder algemene categorie\u00ebn, in plaats van te worden toegeschreven aan een specifieke applicatie of een specifiek team. Zonder een goed model voor kostenverdeling kunnen IT-financi\u00eble teams niet achterhalen welke workload verantwoordelijk is voor de piek. Dit is een belangrijke uitdaging die FinOps-beheer van cloudkosten<\/a> Deze werkwijzen zijn bedoeld om ervoor te zorgen dat elke dollar die aan de cloud wordt uitgegeven, herleidbaar is naar een verantwoordelijke binnen het bedrijf.<\/p>\n Daarnaast speelt ook een gedragsfactor een rol. Technische teams nemen architectuurbeslissingen op basis van prestatie- en betrouwbaarheidseisen, niet op basis van de gevolgen voor de facturering. Een microservices-ontwerp waarbij het verkeer voor redundantie over verschillende regio\u2019s wordt gerouteerd, of een logging-opstelling waarbij gegevens naar een gecentraliseerd analyseplatform worden gestreamd, kan aanzienlijke uitgaande kosten met zich meebrengen die niemand van tevoren had ingecalculeerd. De kosten worden pas zichtbaar wanneer de factuur binnenkomt.<\/p>\n AWS, Azure en GCP hanteren elk een andere prijsstelling voor gegevensoverdracht, wat betekent dat dezelfde architectuur tot zeer uiteenlopende facturen kan leiden, afhankelijk van de provider die je gebruikt. AWS rekent uitgaande vergoedingen per gigabyte volgens een getrapt tariefmodel, waarbij de eerste gigabyte per maand gratis is en de tarieven dalen naarmate de volumes toenemen. Azure hanteert een vergelijkbaar gestaffeld model, maar organiseert de prijsstelling op basis van factureringszones in plaats van afzonderlijke regio\u2019s. GCP bood in het verleden ruimere gratis uitgaande-trafficniveaus aan en introduceerde een model met een vast tarief voor uitgaande data voor bepaalde diensten, hoewel de prijsstelling is ge\u00ebvolueerd en per product verschilt.<\/p>\n AWS brengt kosten in rekening voor verkeer tussen beschikbaarheidszones binnen dezelfde regio, een kostenpost die veel teams bij implementaties met hoge beschikbaarheid onderschatten. Azure en GCP brengen in de meeste configuraties ook kosten in rekening voor verkeer tussen zones, maar de specifieke tarieven en gratis quota vari\u00ebren. Alle drie de providers bieden korting of gratis dataverkeer aan wanneer gebruik wordt gemaakt van hun eigen content delivery networks (CDN's) of wanneer het verkeer binnen de grenzen van een gedefinieerd priv\u00e9netwerk blijft.<\/p>\n Elke provider biedt mechanismen om overdrachtskosten te verlagen. AWS CloudFront, Azure CDN en Google Cloud CDN verminderen allemaal het uitgaande verkeer vanaf de oorsprong door in de cache opgeslagen inhoud vanaf edge-locaties aan te bieden. GCP biedt een \u2018Network Service Tiers\u2019-model aan, waarbij je kunt kiezen tussen premium- en standaardrouting, met verschillende prijsniveaus. AWS en Azure bieden gratis gegevensoverdracht voor bepaalde diensten wanneer het verkeer plaatsvindt tussen accounts binnen dezelfde organisatie of tussen specifieke gekoppelde diensten. Om deze nuances te begrijpen, moet u uw daadwerkelijke verkeersstromen afzetten tegen de prijsdocumentatie van de provider, iets wat de meeste organisaties nog niet gedetailleerd hebben gedaan.<\/p>\n De architecturale keuzes die de hoogste kosten voor gegevensoverdracht met zich meebrengen, zijn actieve-actieve implementaties in meerdere regio\u2019s, gecentraliseerde logboek- en monitoringarchitecturen, gegevensreplicatie tussen regio\u2019s en microservices-ontwerpen waarbij services elkaar over zone- of regiogrenzen heen aanroepen. Elk van deze patronen is technisch gezien gerechtvaardigd, maar brengt overdrachtskosten met zich mee die bij schaalvergroting sterk toenemen.<\/p>\n Gecentraliseerde data lakes en analyseplatforms vormen een andere belangrijke drijvende factor. Wanneer ruwe operationele gegevens continu vanuit applicaties in meerdere regio\u2019s naar \u00e9\u00e9n enkele analyseomgeving worden gestreamd, stapelen de uitgaande datastromen tussen regio\u2019s zich elk uur van elke dag op. Ook back-up- en noodherstelconfiguraties die gegevens naar een secundaire regio repliceren, genereren doorlopende overdrachtskosten die gemakkelijk over het hoofd worden gezien omdat ze automatisch op de achtergrond worden uitgevoerd.<\/p>\n Hybride cloudarchitecturen, waarbij systemen op locatie regelmatig gegevens uitwisselen met cloudworkloads, zijn bijzonder gevoelig voor onverwachte kosten voor uitgaand verkeer. Gegevenssynchronisatie tussen een on-premises datawarehouse en een cloudanalyseplatform, of tussen een cloudapplicatie en een on-premises identiteitsprovider, zorgt voor een continue stroom van factureerbaar uitgaand verkeer. Deze kosten worden vaak niet meegenomen in de businesscase die de hybride implementatie in eerste instantie rechtvaardigde.<\/p>\n IT-financi\u00eble teams kunnen kosten voor gegevensoverdracht in kaart brengen door de exportgegevens van cloudfacturen te filteren op de servicecategorie \u2018netwerken\u2019 of \u2018gegevensoverdracht\u2019 en de kosten vervolgens te groeperen per regio, dienst en resource-tag. Alle drie de grote aanbieders exporteren gedetailleerde factuurgegevens met een afzonderlijke post voor elk type overdracht, maar deze gegevens moeten eerst worden verwerkt voordat ze bruikbaar zijn voor financi\u00eble teams.<\/p>\n De eerste stap is ervoor te zorgen dat uw facturatie-export is geconfigureerd op het hoogst mogelijke detailniveau. AWS-kosten- en gebruiksrapporten, Azure Cost Management-exporten en GCP-facturatie-exporten bieden elk een uitsplitsing per resource en per service, waardoor de overdrachtskosten op workloadniveau zichtbaar worden. Zonder deze gegevens werkt u met samengevatte facturen waarin de overdrachtskosten tot \u00e9\u00e9n enkel cijfer worden samengevat.<\/p>\n De tweede stap is het toekennen van tags. Overdrachtskosten kunnen alleen aan een bedrijfsonderdeel, product of team worden toegerekend als de onderliggende middelen voorzien zijn van consistente tags. Veel organisaties ontdekken tijdens een factuurcontrole dat een aanzienlijk deel van de overdrachtskosten niet is getagd, wat betekent dat ze niet kunnen worden toegewezen. Het opstellen van een taggingbeleid en het handhaven daarvan via governance-maatregelen is een voorwaarde voor zinvolle kostentransparantie.<\/p>\n De derde stap is het opzetten van een periodiek evaluatieproces. De kosten voor gegevensoverdracht blijven niet constant naarmate architecturen evolueren, dus een eenmalige controle volstaat niet. Door de overdrachttrends regelmatig te evalueren, bij voorkeur maandelijks, kunnen de financi\u00eble en technische teams onverwachte pieken opvangen voordat deze uitgroeien tot een groot kwartaalverschil.<\/p>\n De meest effectieve strategie\u00ebn om onverwachte kosten voor gegevensoverdracht te verminderen, zijn architecturale optimalisatie, het gebruik van een Content Delivery Network (CDN), gegevenscompressie en beheersmaatregelen die de overdrachtskosten zichtbaar maken voor de teams die architecturale beslissingen nemen. Geen enkele strategie lost het probleem volledig op, maar door ze te combineren kunnen aanzienlijke besparingen worden gerealiseerd.<\/p>\n Governance is het niveau dat alle andere strategie\u00ebn duurzaam maakt. Zonder een proces dat kostengegevens koppelt aan de teams die verantwoordelijk zijn voor de werkbelastingen die deze gegevens genereren, blijft optimalisatie reactief en ad hoc.<\/p>\n Onverwachte kosten voor gegevensoverdracht zijn een symptoom van een groter probleem: clouduitgaven die wel in totaal zichtbaar zijn, maar niet op het niveau van de werklast worden beheerd. Wij helpen organisaties om de overstap te maken van reactieve factuurcontroles naar proactieve beheer van cloudkosten<\/a> door het opzetten van toewijzingsmodellen, het vastleggen van beheerprocessen en het vaststellen van controlefrequenties, waardoor elke overdrachtskost traceerbaar en verantwoordingplichtig wordt.<\/p>\n Concreet ondersteunen wij u met:<\/p>\nHoe verschillen de kosten voor gegevensoverdracht tussen AWS, Azure en GCP?<\/h2>\n
Belangrijkste verschillen in prijsstelling tussen en binnen regio\u2019s<\/h3>\n
Overwegingen met betrekking tot vast gebruik en het gratis tarief<\/h3>\n
Welke keuzes op het gebied van cloudarchitectuur leiden tot de hoogste overdrachtskosten?<\/h2>\n
Hoe kunnen IT-financi\u00eble teams de kosten voor gegevensoverdracht in cloudfacturen identificeren?<\/h2>\n
Welke strategie\u00ebn helpen onverwachte kosten voor gegevensoverdracht te beperken?<\/h2>\n
\n
Hoe wij u helpen de kosten voor gegevensoverdracht in de cloud te beheren<\/h2>\n